Tell, don’t show

Een vrolijke maar pittige natuurles gehad op Landgoed Maurick (natuurschatten verzamelen, vooral beukennootjesbolsters en blaadjes, en een stuk wandelen, met veel aandacht voor paddenstoelen (maar geen vliegenzwammen of kastanjes)), boodschappen gedaan voor de rest van de schrijfweek - als ik er niet ben - en nu weer op mijn post bij Regina. Nu overdag, de zon piept tussen de gevels aan de overkant door, het leven gaat veel vanzelfsprekender dóór buiten. Ik heb middernachtelijk antwoord gekregen van Stoffel over de notaris. Het blijft gek dat ze al in april 1997 hun testamenten hebben aangepast, terwijl de vreselijke diagnose pas in juli kwam. Dus die vraag herhaald.

Nu stukken herschrijven, ik leun op wel heel veel plekken op de citaten, dat moet minder. Meer vertellen, minder José aan het woord laten, dat is de paradoxale opdracht.

Tell, don't show.

Aantekening in het bestand MJ-2024-schrijfdagboek.txt. (Voor wie dit bericht bereikt vanuit een overzicht: de foto die je zag is een plaatsvervangende foto. Er stond eerst iets blauws met een schilderpalet. Nu is het een van de foto's die Stoffel in de tweede helft van de jaren zeventig maakte van José, een van de foto's op het omslag. Een grappige foto, maar ook één die me er vooral op wijst dat ik wél relevant beeld moet zoeken.)

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *