Vandaag, de dag dat de Verenigde Staten voor de tweede maal Donald Trump als president koos, is mijn eerste schrijfdag buitenshuis. Al mijn schrijven vond plaats in de marges van het gezinsleven, in een ruimte midden in ons appartement, de bibliotheek, aan de keukentafel of op mijn werkplek in onze slaapkamer. Mijn creativiteit werd begrensd door het ritme van vier mensen, van wie drie de liefste, door hun eten, drinken, school, werk, sport, muziek. En dat is een gezonde begrenzing, zoals de Middeleeuwse filosofen, monniken, strak ingekaderd door theologische dogma's, de fantastischste theorieën ontwikkelden. Creativiteit vaart wel onder voorwaarden.

Vandaag schrijf ik bij mijn buurvrouw, een gepensioneerde kunstenares, die ik vóór deze afspraak maar tweemaal heb gezien: als workshopleider papierscheppen en als buurtgenoot bij een borrel. Ik werk in haar atelier, een volle, warme ruimte, met een kast met boeken en mappen, laadjes, een drukpers, en papierkunst aan de muur. Achter me hangt een installatie van geschept kommetjes van gelijke grootte, die geleidelijk van kleur verschieten. Er is een tikkende klok (doorgaans een grote ergernis), er zijn hardrijdende auto's in onze straat (die hoor ik nooit, ik werk altijd achter), en de lichtjes van een kudde hardlopers dansen voorbij.

Er is ruimte. Er is tijd. Tot 22.00.

Eerste aantekening in het bestand MJ-2024-schrijfdagboek.txt.