Ik heb het vastgehouden, het boek bestaat. Het was een vreemde sensatie: ik wist precies wat er in stond, tot de komma’s toe, dus nu keek ik vooral naar het fysieke object. En dat stemde enorm tevreden.
Zo begon deze episode:
Daan! Er is een prachtig boek van de drukker gekomen dat jij misschien wel wil komen ophalen 😉 schikt dat? Hoor graag!!
Mijn redacteur Thijs, via Signal. Ik fietste naar de uitgeverij en meldde me bij de receptie, bevangen door een goed te verklaren maar niet onder woorden te krijgen onrust — zo gaat het immers normaliter, een boek komt van de drukker ongeveer een week voor verschijning, hij komt te prijken op sociale media en op de keukentafel, en tegelijk ligt het in geen boekhandel, bij geen recensent, het is de stilte voor de storm, en stil is rust —, onrustig dus, en Thijs kwam naar beneden, we begroetten elkaar, hij vroeg: ben je er klaar voor, en ik zei: kom maar op!, en hij haalde vanachter zijn rug het boek tevoorschijn.
Dit is acht jaar werk.
En het is prachtig. Ik voel me zo’n trotse vader die alleen maar onkritisch kan kijken naar iets rimpeligs kleins, maar je moet het met me eens zijn: de flappen zijn ruim, ongeveer tweederde van het omslag, met mijn biografietje en een citaat uit het boek:
‘De momenten waar haar stem verstomt, waar ze niet tot in detail en met smakelijke ironie vertelt, waar ze daadwerkelijk stilstaat, die doen ertoe. [...] Ze weigerde dan te spreken over de essentie buiten de kleinste kring van intimi. Ze maakte er geen dagboekaantekeningen over, de fotoboeken en agenda’s zwijgen, ik heb het van horen zeggen, dat ze een affaire had, een miskraam, een diagnose, dat ze verslagen was na de dood van haar vader. Er zijn in ieder geval vier van zulke momenten, en terwijl ze ook lezer, schrijver, docent, vertaler, zwemmer en agnost is, is ze daar geliefde, moeder, patiënt en dochter. Vier mensen, vier levensfases, in medias res.’
Eindigen met ‘in medias res’ is altijd een goed begin.
En een paperback met flappen is toch wel het mooiste. Gebonden is ergens tussen monument en grafsteen in, dit is een gebruiksvoorwerp met stijl. Esther van Dijk, uitgever, die ik al jaren bij Singel Uitgeverijen tegenkom, zei dat ook, en Michael Orthofer, mijn internationale autoriteit voor literair nieuws, schreef het recent ook (minus de flappen, maar hij mailt me dat die in goed Engels 'French flaps' heten).
Maar ook:
- José kijkt je geweldig aan vanaf het omslag, het oranje is subtiel en prikkelend,
- het papier is fijn, niet te korrelig, niet te wit of geel, glad
- de letter, de Trump Mediaeval LT Std, is rustig en stijvol (niet alles Trump is slecht, deze Georg Trump had het in de jaren 1954-1960 goed bedacht)
- de twee illustraties, een stukje uit een fotoboekaantekening om haar handschrift en haar initialengebruik te illustreren en een foto van haar en mij op de rug gezien, zijn licht en helder
- de bladspiegel heeft reliëf: witregels, goede blokcitaten, een literair landschap waar het goed door wandelen is
- de hoofdstuktitels zien er lekker uit: een groot cijfer, de hoofdtitel, telkens een citaat, tussen aanhalingstekens en de ondertitel, een thema of periode-aanduiding, cursief
En De mensen ligt lekker in de hand. 21 oktober dus, reserveer het boek vast bij je buurtboekhandel, dan mogen jullie het ook vasthouden, op je keukentafel zetten, lezen.